உண்மையான இல்லறம், துறவறம் எது?

ஒரு அரசன், ‘இல்லறம் சிறந்ததா? துறவறம் சிறந்ததா’ என, ஒரு துறவியிடம் கேட்டான்.
‘நடத்துகிறபடி நடத்தினால், ஒவ்வொன்றும் சிறந்ததே’’ என, துறவி கூறினார். அரசனுக்கு புரியவில்லை.
‘வா! என் கருத்தை விளக்குகிறேன்’ என,. அரசனை அழைத்துச் சென்றார் துறவி.

வழியில், ஒரு அரண்மனையில், ராஜகுமாரிக்கு நடந்த சுயம்வரத்தை வேடிக்கை பார்க்க, இருவரும் சென்றனர். ராஜகுமாரி, அங்கு நின்ற ஒரு சன்யாசியின் கழுத்தில் மாலையிட்டாள். சன்யாசியோ, ‘எனக்கேது குடும்ப வாழ்வு’ என கூறிவிட்டு, அங்கிருந்து வெளியேறினார்.
இளவரசியோ, ‘அவரைத்  தவிர வேறு யாரையும் கனவிலும்  நினைக்க மாட்டேன்’ என கூறி, சன்யாசியை விரட்டிச் சென்றார்.

அரசனும், துறவியும், அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தனர்.  ஆனால், சன்யாசியை  இளவரசியால் பிடிக்க முடியவில்லை.. பின் தொடர்ந்து வந்த துறவியையும், அரசனையும் பார்த்த ராஜகுமாரி, தன் கதையைக் கூறினாள். அவர்களும் ஏதும் அறியாதவர்கள் போல கேட்டனர்.
அப்பொழுது இரவாகி விட்டதால், அங்கேயே தங்கிவிட்டு, அடுத்தநாள் காலை செல்ல தீர்மானித்தனர்.

அவர்கள் தங்கிய இடத்தில் இருந்த ஆலமரத்தில், புறா ஒன்று, தன் பெண் துணையோடும், இரண்டு குஞ்சுகளோடும் குடும்பம் நடத்தி வந்தது.
இவர்களைக் கண்டதும், ஆண்புறா ‘நமது வீட்டிற்கு விருந்தாளிகள் வந்தள்ளனர். மிகவம் குளிராக இருக்கிறது. குளிர் காய, இவர்களுக்கு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்’ என்றது.  பின், குச்சிகளை எடுத்து வந்து, அவர்கள் அருகில் போட்டது.

அவர்கள், அவற்றை “தீ’ மூட்டி குளிர் காய்ந்தனர். அப்போது ஆண் புறா, மற்ற புறாக்களை நோக்கி, ‘இல்லறத்தில் இருப்பவர்கள். விருந்தாளிகளை சுகப்படுத்த வேண்டியது ு கடமை. நம்மிடம் அவர்களுக்கு கொடுப்பதற்கு எதுவும் இல்லை. என் உடம்பைக் கொடுத்தாவது, அவர்களின் பசியைப் போக்குகிறேன்,” என்று சொல்லி, சற்றும் தாமதிக்காமல், எரியும் தீயில் விழுந்து உயிர்விட்டது.

இந்த உண்மை தெரியாத அரசன், அதை எடுத்து சாப்பிட முற்பட்டான். அப்போது பெண்புறா, ‘என் கணவரால் மட்டும், இந்த மூவரின் பசி எப்படி அடங்கும்; கணவன் செய்த தர்மத்தை, மனைவி முழுதாக செய்ய வேண்டுமல்லவா’ என கூறி,  தானும் தீயில் விழுந்தது.
இப்படி இரண்டு புறாக்களும் நெருப்பில் விழவே, அவர்கள் மூவரும் திகைப்படைந்தனர்.

Sharing is caring!